از یکنواختی دیوارها دلم گرفته است.

با اسب خیالم به بلندی کوه ها می تازم.

می خواهم بر اوج بلند ترین صخره ها بنشینم.

آنجا مقابل آسمان می نشینم و زمین را مرور می کنم

و به اندازه هزار چشم معجزه می بینم.

آنجا معنویت به درک نیامده بسیار است.

آن بالا به آسمان نزدیکترم

و می توانم لحظه تولد باران را حس کنم.

می خواهم بیشتر آفتاب ببینم.

می خواهم برف را، باران را،بهار را بفهمم.

دلم برای فضای ناپیدای مه لک زده.

به آسمان می نگرم

و کوه ها نگاه مرا به بالا سوق می دهند.

در کوه ها تکلم خدا جریان دارد

بیشتر پیامبران در کوه ها عاشق شده اند.

آن بالا تنهایم

و در تنهایی بی تعارف میهمان دل خویش.

ولی این پایین همه با آسمان قهرند.

خود را زیر نور لامپ ها مخفی کرده اند.

و در نیمکره تاریک دلشان آرمیده اند.

باید بالا رفت و بالا را با چشم دل دید.

اما افسوس که ما غافلیم.......

چه مي شود گاهي آنچنانت مي كنند تا متنفر از زندگي شوي و آرزوي مرگت را كني، چرا آنقدر تنهايم كه صدايم از درونم برنمي آيد آنقدر بي تابم كه حتي ناله هاي طاقت فرساي درونم را نمي شنوم

مي خواهم فغان كنم يا اشكي بريزم امّا شجاعت آنرا هم ندارم

كو محرمي تا باز گويم اسرار را

كو شانه اي تا باز گيرد خسته را

رويا

با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی دلم حیران و سرگردان چشمانی ست

رويا

و من تنها برای

ديدن

زيبا ي

آن چشم تو را در دشتی از تنهایی وحسرت رها کردم
همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم
نمی دانم چرا رفتی؟
نمی دانم چرا ، شاید خطا کردم
و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی
نمی دانم کجا ، تا کی ، برای چه ،
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی داشت تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو ، آسمان چشمهایم خیس باران بود و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بی تو هزاران بار درهر لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد!
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من با آنکه میدانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام برگرد !
ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از این همه طوفان و وهم وپرسش و تردید
کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

با حقیقت یار و هــــــــم پیمان شویم... 

کاش جای فتن  و هر بغـــــــض و کین

معترف بر عشـــــــق بی پایان شویم... 

کاش دلهامان شود لبــــــــــــــریز حق

متصف بر خصـــــــــــلت یزدان شویم... 

کاش رنجی کم کنیم از بنـــــــــده ای

درد هر جنبـــــــــنده را درمان شویم... 

کاش درک معنی قــــــــــــران کنیم

رهــــــــــــــرو دیباچهء  عرفان شویم... 

کاش یکدل گشــته و یکرنــــگ و بو

بشکنیم این تفرقه ، یکـــسان شویم... 

کاش این اندیشــــــــــه ها زیبا شود

هم به ظاهر نیک و هم پنهان شویم...

کاش ابادی شود مطلــــــــــــوبمان

پایه بر هر خــــــــانهء ویران شویم... 

کاش بر هر ادمی با لطف و عشق

لااقل یک روز دنیا جــــــــان شویم... 

کاش پیــــــش از گفتن هر یک سخن

ابتدا بر قاضی وجـــــــــــدان شویم... 

کاش قدری بهره از منطـــــق بریم

نی که رهـــــرو در پی نادان شویم... 

کاش جای دشـــــنه بر پشتی زدن

روبرو با شــــــیوهء مردان شویم... 

کاش جای صحبت و حرف و سخن

در عمل روشـــــــنگر میدان شویم... 

کاش جای لکــــــــــــــه بر دریا زدن

موج پاک و چشمه ای جوشان شویم... 

تا بوده همین بوده و تا هست همــــــــــین هست...

هر کس که بگفته است حقیقت  ،شده است پست...

شاید شکند قلـــــــــــــبم و هر ان چه از این دست

اما چه کسی دیده  که دریـــــــــــا بشکسته است؟

يه دلم پر از گلايه با يه شمع نيمه سوخته
دو چشمام پر حسرت ديده به گوشه اي دوخته

يه اتاق سرد و تاريک يه گل خشک و يه نامه
تو دلم اواره اندوه اشک اندوه تو چشامه

ندونستي شاخه گلها تو رو ياده من مياره
ياده تو با قاب عکست منو تنها نميذاره

عکستم ازم گرفتي ديگه اميدي ندارم
يادمه ميگفتي هرگز تو رو تنها نميذارم

نشوني ازت ندارم اما دنبالت ميگردم
بغض وجودمو گرفته باورم کن پر دردم

حالا ديگه گل خشکت از تو تنها يادگاره
منتظر به رات ميمونم تا تو برگردي دوباره

ديگه هر شب توي خوابم چشاي تو رو ميبينم
ارزومه تو رو يک بار توي بيداري ببينم

بيايي باز دوباره پيشم ديگه از دوريت نسوزم
تو رفتي تا بي نهايت چشم به راهتم هنوزم

اگه حتي تو جوابمو ندي
من بازم با عکس تو حرف ميزنم

تسليت قلب صبورم ديگه اون دوست نداره
سهم اون يه عشق تازه سهم تو طناب داره

پس تو اشکاتو نگه دار غم تو يکي دوتا نيست
پا نذار روي غرورت جاي اون به زير پا نيست

باغ جانم بجز از زاغچه و خار ندید

هرچه بردیم به بازار جهان سود نداد

عمرارزان شد و دل رونق بازارندید

گوش نشنید بجزقصهً هجران و نگاه

خیس ودرمانده به درمانده و دیدارندید

آه ازآن روزکه گاهِ سفرت می گفتی؛

رفتم و دل زتو جز خوبی بسیار ندید

گفتمت؛ منتظرم تا که بیایی،هیهات!

رفتی ودل بجزازمحنت ازاین کارندید

مرغ جان درقفس ازحسرت پروازبسوخت

وقتِ گل رفت و همی عشرتِ گلزارندید

بویی از مهر و وفایش به دل ما نرسید

سرو جان گشت خم و قامت دلدار ندید

سالها گشت و دراین شهر غریبیم هنوز

دل جز از زخمه ی یار و غم اغیار ندید

سالها مدعیان لافِ «اناالحق» زده اند

کس چو( حلیم )خریدار سر دار ندید

گرچه تنها شدم و در غم غربت ماندم،

گرچه رفتی و«صبا»از تو وفادار ندید،

با دل تنگِ من از غصه ی خود راز گشا

که کسی چون دل من ساده وغم خوارندید

ومی رقصيد عطر ِ كال ِ  كاج  ِ پير در باران

نگاه ِ بـِركه  ، سرشارازتب ِ  رويای وارونه

آن دم که با توام، پُِرم از شعر و از شراب
می‌ریزد آبشار غزل از زبان من

آن دم که با توام، سبکم مثل ابرها
سیمرغ کی‌ رسد به بلندآسمان من

بنگر طلوع خنده‌ی خورشید بر لبم
زان روشنی که کاشتی ای باغبان من!

با تو سخن ز مهر تو گفتن چه حاجت است؟
خود خوانده‌ای به گوش من این، مهربان من

  آرامشی عطا فرما تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم....

 ده تا تغییر دهم آنچه را که می توانم.به من قدرتی...

و دانشی عطا فرما  که تفاوت این دو را بدانم.....

خدایا....

    از اسارت نفس رهایم کن .

پروردگارا

  بياموز دوست بدارم کساني راکه دوستم ندارند.به من....

 بورزم به کساني که عاشقم نيستند.عشق..

بگريم براي کساني که هرگز غمم را نخوردند...

 به من بياموز لبخند بزنم به کساني که هرگز تبسمي به صورتم ننواختند...

 کنم به کساني که محبتي درحقم نکردند.محبت....

۰ که همیشه بر اراده تو گردن نهم.باشد...

 براستی تو بر همه امور آگاه و توانایی